Przednie czujniki tlenu
Tylne czujniki tlenu
Prawidłowa praca czujników tlenu jest możliwa tylko po podgrzaniu do wysokiej temperatury. Aby osiągnąć wymagane wysokie temperatury, czujniki wyposażone są w elementy grzejne sterowane sygnałami PWM (modulacja szerokości impulsu) przesyłanymi przez ECM (moduł sterujący silnika). Elementy grzejne zaczynają działać natychmiast po uruchomieniu silnika. Działają również przy małych obciążeniach, gdy temperatura spalin nie jest wystarczająca do ogrzania czujników. Awaria grzałki powoduje wydłużenie okresu przygotowania czujnika do pracy, co opóźnia przejście do zamkniętego obiegu regulacji i zwiększa wydzielanie substancji toksycznych. Cykl pracy sygnałów PWM (modulacja szerokości impulsu) jest stale monitorowany, aby zapobiec szokowi termicznemu w przypadku zimnych czujników.
Uniwersalne podgrzewane sondy lambda (UHEGO) mają odpowiedź niemal liniową i generują sygnał o stałym napięciu o zmiennym prądzie, proporcjonalnym do zawartości tlenu w spalinach. Umożliwia to realizację regulacji w pętli zamkniętej (ze sprzężeniem zwrotnym) składu mieszanki roboczej np. w trybie rozgrzewania silnika (po rozgrzaniu sondy lambda do poziomu gotowości). Pozwala to na bardziej precyzyjną kontrolę uwalniania toksycznych produktów.
Podgrzewane (nieuniwersalne) czujniki tlenu (HEGO) generują napięcie wyjściowe zależne od stosunku stężeń tlenu w spalinach i atmosferze. Czujnik jest elementem galwanicznym zamkniętym w porowatym płaszczu ceramicznym. Napięcie generowane przez element ceramiczny zależy od tlenu dyfundującego przez płaszcz. Napięcie nominalne przy stechiometrycznym składzie mieszaniny (l=1) waha się od 300 do 500 mV. Gdy mieszanina staje się bogatsza (l ＜ 1) napięcie wzrasta do 900 mV, gdy staje się uboższa (l ＞ 1) spada do 0 V. Końcówka czujnika wytrzymuje nagrzewanie do 1000 stopni Celsjusza przez nie więcej niż 100 godzin.
Wraz ze wzrostem przebiegu pojazdu czujnik starzeje się, co zwiększa czas reakcji przy zmianie mieszanki bogatej na ubogą i odwrotnie. Zwiększenie czasu reakcji wpływa na sterowanie w pętli zamkniętej ECM (moduł sterujący silnika) i prowadzi do stopniowego wzrostu emisji spalin. Pomiar czasu reakcji na przejście składu mieszanki przez jeden służy do diagnozowania stanu przednich czujników.
Diagnostyka obwodów elektrycznych przednich i tylnych czujników tlenu odbywa się w sposób ciągły. Diagnostykę przeprowadza się poprzez porównanie maksymalnych i minimalnych progów oznak pęknięcia i zwarcia.
Czujniki tlenu wymagają niezwykle ostrożnego obchodzenia się zarówno przed, jak i podczas instalacji. Ceramiczne części czujnika mogą pęknąć w przypadku upuszczenia, uderzenia lub nadmiernego dokręcenia. Czujniki należy dokręcać sprawdzonym kluczem dynamometrycznym, moment dokręcania wynosi 40-50 Nm. Końcówkę czujnika należy chronić przed zanieczyszczeniem smarem przeciwzatarciowym nałożonym na gwintowaną część czujnika. Zwykły czujnik tlenu ma styki cynowane, natomiast uniwersalny ma styki pozłacane. Zamiana czujników doprowadzi do zanieczyszczenia styków i zakłócenia pracy systemu.
Oryginalna wersja artykułu znajduje się na stronie internetowej [www.lrman.ru]
Rodzaje awarii
- Mechaniczne uszkodzenie czujnika i nieprawidłowy montaż.
- Otwarty obwód/czujnik odłączony.
- Zwarcie do zasilania lub masy.
- Skład mieszaniny jest poza zakresem roboczym.
- Czujniki rzędów A i B cylindrów są skrzyżowane (pomieszane złącza).
- Zanieczyszczenie ("zatrucie") czujnika wskutek użycia paliwa ołowiowego lub z innych powodów.
- Zmiana charakterystyki czujnika.
- Uszkodzenie wiązki przewodów.
- Wyciek powietrza do układu wydechowego.
Oznaki kłopotów
- Domyślne przejście na sterowanie dopływem paliwa do cylindrów określonego rzędu bez sprzężenia zwrotnego
- Wysoka zawartość CO.
- Silny zapach siarkowodoru (zapach zgniłych jaj) przed przejściem do trybu domyślnego.
- Zwiększone uwalnianie substancji toksycznych.
Komentarze do tego artykułu